Ted Polet boeken

WIE SCHRIJFT...

Ted Polet

SCHEEPVAARTBERICHTEN

1 - Aan boord van de Spaarnekerk

In juni 1974, toen ik thuis kwam uit IndonesiŽ, moest ik nog ťťn of twee maanden vaartijd maken als leerling-stuurman. De rederij plaatste mij daarom op de 'Spaarnekerk', die een korte reis van 2 maanden zou maken naar Zuid-Afrika.

We repareren de mast

Ik kwam aan boord bij de werf van Wilton-Feyenoord in Schiedam, waar de doorvoer van de grote mast in het bovendek moest worden gerepareerd. Het schip was enkele jaren daarvoor verlengd door het in tweeŽn te snijden en er een containerruim tussen te voegen vlak voor de brugopbouw. Dat was gedaan voor de route op Zuid-Afrika. Helaas was daardoor de mooie lijn van het schip bedorven en bovendien was het 'slingergedrag' zodanig veranderd dat de mast was gaan werken in het bovendek en de afdichting er tussen uit werd geperst. Na de reparatie moest de mast worden getest met de daarvoor geldende 10% overbelasting. Uiteindelijk hing er 132 ton aan de haak van een 120 tons laadboom (kortweg de 'spier' genoemd), een spectaculair gezicht met het schip onder zware helling.

Wij gaan op weg, en ik krijg een nieuwe mentor

Vervolgens gingen we laden voor Zuid-Afrika in Rotterdam, Antwerpen, Hamburg en Bremen, de normale Europese kusthavens, en vertrokken we naar het zuiden, ons schikkend in de bekende saaie zeeroutine. Ik was al tweemaal eerder deze kant uit geweest en het leek wel of het schip op rails liep. Eerst slingeren op de Atlantische deining in de Golf van Biskaje, daarna wind mee in de 'Portugese Noord' over de scheepsroutes van en naar Gibraltar en de noordoostpassaat, die ons langs de Kanarische Eilanden en Dakar duwde. Dan verder door de doldrums en weer als vanouds stampend tegen de zuidoostpassaat naar de Kaap. Het journaal vermeldde dan steevast 'licht beweeglijk schip', maar het was knap onrustig en ik herinner mij een vierde machinist op een andere boot die hier op elk zeetje bleekgroen uitsloeg. Die had dus het verkeerde beroep gekozen...

De 2e stuurman en mijn nieuwe mentor op die boot was een zekere Van Hoek, die ik aanvankelijk niet zag zitten omdat hij nogal direct was, noem het maar recht voor zín raap. Al snel draaide dat echter bij en kregen we een prima verstandhouding. Hij kwam van de Stoomvaart Maatschappij Nederland en was een zeer ervaren stuurman, van wie ik veel heb geleerd. Uiteindelijk werden en bleven Herman van Hoek en ik goede vrienden, tot aan zijn overlijden enkele jaren geleden.

 

 

 

 

Klik op de rechter pijl voor het volgende deel van dit verhaal.

     

Boeken   Schrijven   Uitgeven   Biografie   Zeilen   Zeevaart   Home